Betekenissen
Dûdaïm betekent waarschijnlijk: liefdesappelen, mandragora’s of liefdewekkende planten.
Classificatie
Objectnaam
Datering
Aartsvaderlijke periode en de tijd van het Hooglied, circa 20e tot 10e eeuw v.Chr.
Naam in het Hebreeuws
דּוּדָאִים (Dûdā’îm)
Naam in het Grieks
Μανδραγόραι (Mandragorai)
Strongnummers
Hebreeuws: H1736
Grieks: geen afzonderlijk Strongnummer
Etymologische gegevens
Dûdaïm is afgeleid van dezelfde Hebreeuwse wortel als dod, wat “liefde” of “geliefde” betekent. De naam werd gebruikt voor de mandragoraplant, die in de oudheid werd geassocieerd met liefde, vruchtbaarheid en verlangen.
Schrijfwijze in de verschillende vertalingen
in de Statenvertaling: Dudaim
in de Herziene Statenvertaling: liefdesappels
in de King James vertaling: mandrakes
Symbolische betekenis
Dûdaïm symboliseert liefde, verlangen, vruchtbaarheid en de menselijke hoop op nieuw leven. In de Bijbelse beeldspraak staat de plant voor genegenheid en huwelijksliefde.
Bijbelse Stam
Niet van toepassing.
Familie
| Relatie | Gegevens |
|---|---|
| Vader | Niet van toepassing |
| Moeder | Niet van toepassing |
| Broers | Niet van toepassing |
| Zussen | Niet van toepassing |
| Vrouw | Niet van toepassing |
| Man | Niet van toepassing |
| Zonen | Niet van toepassing |
| Dochters | Niet van toepassing |
Een korte omschrijving
Dûdaïm zijn planten die meestal worden geïdentificeerd als mandragora’s of liefdesappelen. In het boek Genesis vond Ruben deze planten tijdens de oogsttijd en bracht ze naar zijn moeder Lea. Rachel verlangde naar de planten, waarop een overeenkomst tussen beide vrouwen volgde. In het Hooglied worden de dûdaïm genoemd als geurige planten die de sfeer van liefde en romantiek versterken. Door hun bijzondere geur en hun reputatie in de oudheid werden zij in verband gebracht met liefde, vruchtbaarheid en kinderzegen. De Bijbelse vermeldingen tonen vooral hoe sterk deze symbolische betekenis in de oud-oosterse cultuur aanwezig was.