In de eerste acht hoofdstukken van de Romeinenbrief is Paulus regelmatig, direct of indirect, ingegaan op het onderwerp uitverkiezing. Zijn conclusie was steeds dezelfde: alleen geloof wordt tot rechtvaardigheid gerekend. Alleen geloof is uitverkoren.
Nadat Paulus heeft geschreven dat niets een gelovige kan scheiden van de liefde van God, moet hij echter nog een belangrijke vraag beantwoorden. Hoe zit het dan met Israël? En waarom heeft God ooit een volk uitgekozen als dat volk later toch terzijde wordt gesteld?
Daarachter ligt nog een andere vraag. Welke zekerheid heeft iemand die denkt uitverkoren te zijn? Hoe weet hij dat die uitverkiezing werkelijk vaststaat? Israël dacht immers ook dat het uitverkoren was. Toch komt er een moment waarop God zegt: jullie zijn Mijn volk niet meer. Daarom vraagt Paulus zich af wat de betekenis van uitverkiezing precies is.
In vers 3 heeft Paulus zelfs gezegd dat hij, als dat mogelijk zou zijn, liever zelf van Christus gescheiden zou worden om zijn volksgenoten te redden. Dat roept de vraag op of zijn volksgenoten naar het vlees dan nu van Christus gescheiden zijn.
Toch hadden de Israëlieten bijzondere voorrechten ontvangen. Paulus noemt die één voor één.
Aan hen was de aanneming tot zonen gegeven (Exod. 4:22; Jer. 31:9 en 20; Hos. 11:1; Amos 3:2). Aan hen was ook de heerlijkheid gegeven. Daarmee wordt bedoeld dat de Heer in hun midden aanwezig was en Zijn macht onder hen zichtbaar maakte (Exod. 16:10; 2 Kor. 3:7).
Verder ontvingen zij de verbonden die God met hun volk sloot (Gen. 15:5; 17:2; Exod. 19:5; 31:16; 34:10; 2 Sam. 7:8; Ps. 89). Ook kregen zij de wetgeving, de eredienst en de beloften van God.
Daarnaast hadden zij de vaderen, de aartsvaders van Israël. En wat Zijn menselijke afkomst betreft, is ook de Christus uit Israël voortgekomen.
Maar Paulus stelt daarmee een diepere vraag. Christus is wel uit Israël voortgekomen naar het vlees, maar hoe zit het geestelijk? Is Christus ook werkelijk van hen? Hebben zij Hem erkend en aangenomen?
In vers 5 geeft Paulus daarop een belangrijk antwoord. Hij zegt dat Christus boven alles is gesteld en God is tot in eeuwigheid.
Daarmee laat Paulus zien dat de Messias veel groter is dan veel Joden hadden verwacht. Velen verwachtten een koning zoals David: een heerser over Israël die het volk zou bevrijden en herstellen. Maar Christus bleek veel meer te zijn dan alleen een koning van Israël.
Juist daarin ligt volgens Paulus de tragiek van Israël. Omdat Christus veel groter bleek te zijn dan hun verwachtingen, hebben velen Hem verworpen. Het was juist Zijn hogere en grotere positie die ervoor zorgde dat zij Hem niet wilden aanvaarden. En volgens Paulus is dat de reden waarom Israël van Christus gescheiden is geraakt.
Samenvatting
• Paulus komt terug op de vraag wat uitverkiezing betekent, nu Israël ondanks zijn bijzondere positie toch terzijde lijkt te zijn gesteld.
• Israël ontving grote voorrechten van God: de verbonden, de wet, de eredienst, de beloften, de aartsvaders en zelfs de menselijke afkomst van de Messias.
• Paulus maakt onderscheid tussen Christus naar het vlees en de geestelijke relatie met Christus. Die laatste blijkt het beslissende punt te zijn.