13.16 Val, tekort en verwerping

Paulus richt de aandacht hier op de gevolgen van de val van Israël voor de heidenen. Het is altijd Gods bedoeling geweest dat mensen behouden worden. Toch kiest de mens steeds weer zijn eigen weg en gaat hij tegen God in. Wat de profeten aankondigen, is niet Gods wil in de zin van wat Hij verlangt, maar een voorspelling van wat er zal gebeuren. Tegelijk laat God alles meewerken ten goede voor hen die volgens Zijn voornemen geroepen zijn (Rom. 8:28).

Toen Israël struikelde over de rotssteen, Christus, en daarna ten val kwam, leidde dat uiteindelijk tot iets anders: het heil kwam bij de heidenen terecht. Dat gebeurde met een doel. Israël moest daardoor jaloers worden, zoals Paulus eerder in Romeinen 10:19 citeerde uit Deuteronomium 32:21. Het heil is nu naar de heidenen gegaan. Aan hen zijn nu de Woorden van God toevertrouwd en zij zullen luisteren (vs. 11).

In vers 12-15 horen vers 12 en vers 15 bij elkaar. Vers 13 en 14 vormen een tussenzin die zowel terugverwijst naar vers 12 als vooruitwijst naar vers 15. Om Paulus’ gedachte goed te begrijpen, moeten ook vers 25 en 26 hierbij betrokken worden.

In vers 12 en 15 staan twee groepen begrippen tegenover elkaar. Aan de ene kant staan: val, tekort en verwerping. Israël heeft de Messias niet aanvaard en is daardoor gestruikeld over de rotssteen, dat is Christus. Die struikeling heeft geleid tot hun val. Daarna is het heil naar de heidenen gegaan. Israël kwam daardoor achter te staan bij de heidenen. Dat is wat Paulus bedoelt met hun tekort. Vervolgens heeft God Zich een volk uit de heidenen verzameld, terwijl Israël als volk werd verworpen.

Daartegenover staan de woorden volheid en aanneming. In de toekomst zal Israël zich bekeren. Dan zal het volk weer tot volheid komen, als tegenstelling van het huidige tekort. Ook zal het opnieuw als Gods volk worden aangenomen. Hosea beschrijft dit als de overgang van Lo-Ammi naar Ammi (Hos. 1:9-12). Lo-Ammi betekent: niet Mijn volk. Ammi betekent: Mijn volk.

Val, tekort en verwerping behoren volgens Paulus tot het verleden en het heden. Volheid en aanneming liggen nog in de toekomst. Dat blijkt uit woorden als “zal” in vers 15 en vers 26. Tussen deze twee perioden ligt de tijd waarin het heil naar de heidenen is gegaan en waarin de Woorden van God aan de heidenen zijn toevertrouwd.

Op deze manier zijn de val en het tekort van Israël een rijkdom geworden voor de wereld en voor de heidenen. Toch zegt Paulus dat de toekomstige volheid en aanneming van Israël nog veel groter zullen zijn. Hij noemt dat zelfs “leven uit de doden”.

Wat Paulus daarmee bedoelt, legt hij verder uit in vers 25 en 26. Israël zal weer tot volheid en aanneming komen wanneer het deel van het volk dat zich heeft verhard, en daarna door God is verhard (zie Rom. 9:18), niet langer verhard zal zijn. Die verharding zal blijven bestaan totdat de volheid van de heidenen is binnengegaan.

Er is volgens Paulus maar één plaats waar deze volheid kan binnengaan, namelijk het Koninkrijk van God. Met het geheimenis waarover hij in vers 25 spreekt, bedoelt Paulus de Opname van de Gemeente. Wanneer die heeft plaatsgevonden, zal de verharding van Israël eindigen.

Samenvatting

  • De val van Israël heeft ertoe geleid dat het heil naar de heidenen is gegaan. Volgens Paulus gebeurde dit onder andere om Israël jaloers te maken en terug te brengen naar God.
  • Tegenover Israëls huidige val, tekort en verwerping staan de toekomstige volheid en aanneming, wanneer Israël opnieuw als Gods volk zal worden aangenomen.
  • Tussen deze twee perioden ligt de tijd waarin het evangelie naar de heidenen gaat en waarin aan hen de Woorden van God zijn toevertrouwd.
  • Paulus leert dat de verharding van Israël tijdelijk is. Wanneer de volheid van de heidenen is binnengegaan en het door hem genoemde geheimenis is vervuld, zal deze verharding eindigen en zal Israël weer tot volheid komen.