In hoofdstuk 10 gaat Paulus verder met wat hij eerder heeft uitgelegd over de uitverkiezing, de dwaling en de verwerping van Israël. Daarmee hangt ook het behoud van de heidenen samen. De oorzaak van de verwerping van Israël is ongeloof, terwijl geloof juist de basis is voor het behoud van de heidenen. Aan het einde van Romeinen 9 heeft Paulus laten zien waarin Israël is tekortgeschoten. In plaats van Jezus als hun Messias te aanvaarden, hebben zij zich aan Hem geërgerd. Zij zijn gestruikeld over de rotssteen en daardoor ten val gekomen.
Toch gaat het lot van Israël Paulus diep aan het hart. Tegen zijn broeders naar de geest zegt hij dat het zijn grootste verlangen is dat zijn broeders naar het vlees gered zullen worden. Daarom bidt hij voor hen tot God (vs. 1).
Dit gebed is niet een typisch Joods gebed, zoals een gebed voor de vrede van Israël of voor de vrede van Jeruzalem. Paulus bidt om iets anders. Uit vers 13 blijkt dat er voor Israël redding is wanneer men de naam van de Heere aanroept. In vers 14 en 15 legt Paulus uit dat mensen de Heere alleen zullen aanroepen als zij eerst tot geloof komen. Maar om te kunnen geloven, moeten zij eerst over Hem horen. En zij kunnen alleen horen als iemand hun over Hem vertelt. Daarom moet Christus aan Israël worden gepredikt en moeten er predikers zijn die door God worden uitgezonden.
Wanneer Paulus dus bidt voor het behoud van Israël, bidt hij in feite dat God mensen zal zenden die Israël de enige weg tot redding bekendmaken: het geloof in de Messias.
Paulus zegt vervolgens dat Israël wel godsdienstig is, maar niet gelovig. Het volk is actief op religieus gebied, maar mist het nodige inzicht om tot geloof te komen (vs. 2). In vers 3 legt hij verder uit wat hij daarmee bedoelt. Door gebrek aan inzicht kennen zij de gerechtigheid van God niet zoals die wordt geopenbaard in het evangelie van God over Zijn Zoon.
Dat evangelie is niet iets nieuws dat losstaat van de Heilige Schriften. Juist in die Schriften, die aan de Joden zijn toevertrouwd, is het terug te vinden. Paulus heeft dit eerder al duidelijk gemaakt in Romeinen 1:1-3, 1:17 en 3:2. Toch zijn veel Joden, ondanks hun kennis van de Heilige Schriften, niet tot het inzicht gekomen dat gerechtigheid uit geloof komt.
In plaats daarvan proberen zij hun eigen gerechtigheid op te bouwen. Ook daarvoor beroepen zij zich op dezelfde Heilige Schriften, namelijk op de wet. Maar Paulus heeft in Romeinen 3:21 al uitgelegd dat de gerechtigheid van God nu openbaar is geworden buiten de wet om, namelijk door het geloof in Christus voor allen die geloven, zonder onderscheid.
Wat de Joden volgens Paulus missen, is het inzicht dat met Christus de wet als maatstaf voor gerechtigheid haar functie heeft verloren. Tegelijk heeft de wet in Christus juist haar doel bereikt (vs. 4). Vanaf dat moment is het geloof in Christus de norm geworden.
Jezus zegt Zelf in Lukas 24:44 dat de wet naar Hem verwijst. Daarom is Christus zowel het einde van de wet als het doel van de wet. Maar dat geldt voor degenen die geloven. In Christus hebben zij de wet vervuld en ontvangen zij een nieuwe maatstaf voor gerechtigheid: geloof.
De Joden die zich niet hebben bekeerd, hebben volgens Paulus niet goed begrepen wat de Heilige Schriften werkelijk leren. Zij zijn nog steeds vol ijver, maar leven ten onrechte onder een wet die haar voltooiing heeft bereikt in Christus (vs. 4).
In de verzen die volgen laat Paulus opnieuw het verschil zien tussen gerechtigheid uit de wet en gerechtigheid uit geloof. Daarbij gebruikt hij opnieuw de Heilige Schriften als uitgangspunt. De woorden van Mozes die hij in vers 5 aanhaalt, komen uit Leviticus 18:5. Paulus gebruikt deze woorden ook in Galaten 3:11-12:
“En dat door de wet niemand voor God gerechtvaardigd wordt, is duidelijk; immers, de rechtvaardige zal uit geloof leven. Doch bij de wet gaat het niet om geloof, maar: ‘wie dat doet, zal daardoor leven.’”
Als de Joden werkelijk hadden begrepen wat Mozes schreef, dan hadden zij volgens Paulus juist uit de wet zelf kunnen leren dat gerechtigheid door de wet uiteindelijk onbereikbaar is. Mozes laat zien dat de wet volledige gehoorzaamheid vraagt. God vraagt niet om een poging tot gehoorzaamheid, maar om volmaakte gehoorzaamheid.
Geen mens is in staat dat volledig te doen. Daarom kan niemand door eigen werken gerechtigheid verkrijgen.
Tegelijk wijst Mozes indirect op een andere weg. Die weg bestond al voordat de wet werd gegeven. Het is de weg van de gerechtigheid uit geloof. Abraham ging die weg al. Hij geloofde God, en dat werd hem tot gerechtigheid gerekend (Gen. 15:6; aangehaald in Rom. 4:3).
Samenvatting
- Paulus verlangt vurig naar het behoud van Israël en bidt daarom dat God predikers zal zenden die het evangelie van de Messias aan Israël verkondigen.
- Volgens Paulus is Israël wel ijverig op godsdienstig gebied, maar ontbreekt het veel Joden aan het inzicht dat Gods gerechtigheid wordt ontvangen door geloof in Christus.
- Christus heeft de wet tot haar doel gebracht. Daarom is de wet niet langer de norm voor gerechtigheid; geloof in Christus is nu de weg waardoor mensen rechtvaardig worden verklaard.
- Mozes liet volgens Paulus al zien dat gerechtigheid door het houden van de wet onbereikbaar is, terwijl de weg van het geloof al zichtbaar was in het voorbeeld van Abraham.