10.7 Beeldspraak: bruid en bruidegom

Natuurlijk is het eerste deel van dit hoofdstuk een vergelijking. Sommige mensen trekken uit deze vergelijking de conclusie dat Christus de Bruidegom is en de Gemeente de bruid. Dat is echter niet wat Paulus hier bedoelt.

In de relatie tussen God en Israël wordt God voorgesteld als de Bruidegom en Israël als de bruid. Daarom moet Paulus binnen zijn vergelijking datzelfde beeld vasthouden. Een vergelijking werkt meestal maar in één richting. Als iemand bijvoorbeeld zegt: “zo moe als een hond”, dan wordt de hond gebruikt als voorbeeld van vermoeidheid. Dat betekent niet dat ieder moe mens daardoor een hond wordt. Zo werkt een vergelijking niet.

De relatie tussen Christus en de Gemeente lijkt wel op de relatie tussen God en Israël, maar is volgens de schrijver niet precies dezelfde. Christus en de Gemeente zijn namelijk al verder met elkaar verbonden. Zij zijn één vlees geworden. Christus is het Hoofd en de Gemeente is zijn lichaam. Wij zijn leden van het lichaam van Christus. Daarom kunnen wij zeggen dat onze nieuwe mens deel heeft aan Christus en niet van Hem gescheiden kan worden.

Paulus zegt zowel in Rom. 8:38,39 als in 2 Kor. 5:15-19 dat niets ons kan scheiden van de liefde van God die in Christus Jezus, onze Heer, is. God kijkt naar ons alsof Hij naar Christus kijkt. Daarom is God volgens deze gedachte niet gericht op onze zonden. Hij heeft onze oude mens weggedaan en ziet de nieuwe mens, die in Christus is.

Daarom spelen onze zonden, en daarmee ook de wet, geen rol in de rechtvaardiging die God geeft. Wij worden immers gerechtvaardigd door geloof. In Rom. 10 zegt Paulus bovendien dat Christus het einde van de wet is. Voor de nieuwe mens betekent dit ook het einde van de zonde, omdat de zonde verbonden is met de wet. Dat is eerder in de Romeinenbrief naar voren gekomen en zal later opnieuw aan de orde komen.

Wanneer iemand werkelijk gelooft, gelooft hij daarom volgens deze uitleg:

  • dat hij voor God geen zondaar meer is;
  • dat hij voor God niet meer zondigt;
  • dat hij voor God niet meer onder enige wet staat.

Over andere zaken heeft het in dit verband weinig zin om te spreken. Natuurlijk zijn er op aarde wetten nodig. Samenleven zonder regels is onmogelijk. Maar volgens de schrijver hebben die aardse wetten geen betekenis voor onze rechtvaardiging voor God.

Die wetten hebben alleen waarde in de omgang tussen mensen. Voor gelovigen en niet-gelovigen geldt dat op dezelfde manier.

Voor God is de beslissende vraag of wij geloven in de opgestane Christus. Het gaat erom of wij geloven in God, die zondaren rechtvaardigt op grond van geloof. Wie gelooft, ontvangt eeuwig leven uit genade.

Dat eeuwige leven wordt niet gegeven op grond van onze werken. Het wordt ook niet gegeven omdat wij proberen onze eigen rechtvaardigheid op te bouwen. Het wordt gegeven omdat God het schenkt.

Daarom moeten wij instemmen met de weg van redding die God zelf heeft voorbereid.

Samenvatting

• Het beeld van de bruidegom en de bruid in Romeinen 7 is een vergelijking die voortbouwt op de relatie tussen God en Israël en niet rechtstreeks op de relatie tussen Christus en de Gemeente.

• Christus en de Gemeente zijn op een bijzondere manier met elkaar verbonden: Christus is het Hoofd en de Gemeente is zijn lichaam. Daarom kan de nieuwe mens niet van Christus gescheiden worden.

• Paulus leert dat niets gelovigen kan scheiden van Gods liefde in Christus en dat zij door geloof gerechtvaardigd worden, niet door de wet of door eigen werken.

• Volgens deze uitleg gelooft een gelovige dat hij voor God geen zondaar meer is, niet meer zondigt en niet meer onder de wet staat.

• Aardse wetten blijven nodig voor het samenleven van mensen, maar hebben geen rol in de rechtvaardiging van de mens voor God.

• Eeuwig leven wordt ontvangen uit genade, door geloof in de opgestane Christus, en niet door eigen inspanningen of verdiensten.